Miłość
Miłość jest lotem ptaka na bezkresnym niebie,
Ale lot ptaka
jest czymś więcej niż mała cielesna istota,
szybująca w przestworzach,
więcej niż zakochane skrzydła, pieszczone przez zalotny wiatr
więcej niż niewypowiedziana radość,
gdy zamierają uderzenia skrzydeł,
a ciało spokojnie unosi się w światłość.
Miłość jest śpiewem skrzypiec, śpiewających pieśń świata.
Ale muzyka skrzypiec
to coś więcej niż drewno i smyczek,
bezwładnie i bardziej samotne
niż nuty tańczące na partyturze w wieczorowych strojach
to coś więcej niż palce artysty,
przebiegające po strunach.
Miłość jest światłem na ludzkich drogach.
Ale światło, które się daje,
to coś więcej niż poranne pieszczoty,
otwierające oczy nocy,
to coś więcej niż promienie ognia ogrzewające ciała
i więcej niż tysiąc jedwabnych pędzelków,
malujących twarze.
Miłość jest rzeką srebra, która płynie w stronę morza.
Ale rzeką żywą, która się wlecze lub spieszy,
to coś więcej niż gościnne łożysko lub szkatułka na kosztowności,
która tylko zatrzymuje,
to coś więcej niż tylko woda zaczerwionas spojrzeniem zachodzącego słońca,
to coś więcej niż człowiek na brzegu,
rzucający przynętę, by łowić ryby.
Miłość jest szybkim statkiem, który na wodzie prure fale.
Ale kurs zaglowca,
to coś więcej niż zdobywcza dziobnica,
prująca morze, które się poddaje lub walczy
to coś więcej niż drżenie żągli pod piszczotą bryzy czy podmuchu wiatru
to coś więcej niż ręce majtka uczepione drążka
ściągającego nieznurzenie swą dziką kochankę.
...Miłość przewyższa miłość
Miłość jest TCHNIENIEM nieskończonym, które przychodzi skądinąd i zmierza gdzie indziej.
Miłość jest duszą człowieka, która rozpoznaje TCHNIENIE,
jest wolnością człowieka, który cały zwraca się ku Niemu.
Miłość jest zgodą człowieka na zapraszające TCHNIENIE,
jest sercem człowieka, które się otwiera, by Je przyjąc i Mu się oddać,
jest ciałem człowieka, które się skupia gotowe do dyspozycji,
aby zamieszkała przez Nie i Nim przeknięte
uniosło się ku drugim, ku... drugiej
i żeby wreszcie
to, co było oddalone, zjednoczyło się i dostosowało się,
to, co było rozdzielone, stało się czymś jednym
i żeby z JEDNOŚCI wytrysnęło nowe życie.
![](/img/art/2.jpg)